به این دو بیت بیشتر فکرکنیم.

گر  به  توفان شکند    تاکه      به  ساحل  ببرد                 ناخدایی ست که  هم  کشتی و  هم صرصر  از اوست

من به دل دارم و شاهد به رخ و  شمع به سر                 آنچه         پروانه ی دل سوخته   را    در پر       از اوست